Thuis

Lieve vrienden en familie,

Ja, en dan ben je ineens weer in een totaal andere wereld: georganiseerd, netjes, warme douche, plat, groen, winter, koud. Overgangen zijn wel heel snel en daardoor moeilijk te bevatten, voor mij een bekende en vertrouwde wereld, voor Jackeline een wereld die totaal anders is en bij elke boom, trein, en auto roept: oh, "Look at that".

De reis, hoe is die verlopen? Hectisch, laten we beginnen bij het begin, zaterdagochtend 04.00 am (peruaanse tijd).

Met de ogen nog vol slaap, omdat het de vorige avond niet al te vroeg was, word je wakker. Vandaag moest het dan gebeuren, terug de oceaan over, naar koud kil Nederland. Jij weet wat je te wachten staat, voor haar is alles nieuw. Na een vlugge douche beurt, en de laatste dingen in de tas proppend nog een blik om je heen werpen, hebben we alles? Raar dat je dit een maand niet meer zult zien. In de stromende regen, die ons wat zorgen baarde, verlieten we ons huis opzoek naar een taxi. De kleinst mogelijke taxi was bereid om ons voor 5 soles naar het vliegveld te brengen. Eenmaal aangekomen bleek onze vrees gegrond en werkelijkheid te worden: door de weersomstandigheden was het vliegveld gesloten en waren alle vluchten van Taca airlines vertraagd of geannuleerd. Maar er was een klein lichtpuntje, we konden met LAN (andere luchtvaartmaatschappij) mee. Deze zou zelfs een half uur eerder vertrekken, wat ons genoeg tijd zou geven in Lima. Alles zag er dus (voorlopig) goed uit. Dit bracht wel met zich mee dat we haastig afscheid moesten nemen van de aanwezige familie omdat ons vliegtuig op het punt van vertrekken stond. Eenmaal aan boord, helaas, kregen we de melding dat zelfs de vliegtuigen van LAN niet konden opstijgen vanwege het weer. We moesten wachten. Met spanning keken we naar elke minuut die verstreek en elke minuut die we minder zouden hebben in Lima. Om half 9 (een uur later dan gepland, en een half uur later dan het oorspronkelijke schema) stegen we op. Met het vliegen, vervloog onze hoop als wel dat we onze vlucht naar Madrid zouden halen. Desondanks besloten we in Lima om alles op alles te zetten om het vliegtuig te halen. Ik zou op de koffers wachten, Jackeline zou vast melden bij Air Europe dat we er aan kwamen. De priority stickers op onze bagage hadden effect, en als een van de eersten kon ik mijn bagage van de band halen (tijd: 10.15, minder dan een uur om alles nog te regelen). Gelukkig konden we onze bagage nog inleveren, kregen we onze tickets en begon voor ons het parcours met hindernissen. Hindernis nummer 1: security: riem, oorbellen etc waren al door ons in het vorige vliegtuig afgedaan zodat we tijd zouden winnen hier. Er gingen geen lampjes branden, geen lange wachtrij. Tijd 10.30, over 15 minuten ging de gate dicht. Alle energie die je nog had werd gebruikt (ontbijt hadden we nog niet gehad door ons haastig vertrek in Cusco). Hindernis 2: Douane, Hier moesten we eerst nog een compleet formulier invullen met gegevens waar we naar toe gingen, wie we waren etc. Mijn drie documenten werden goed gekeurd (Peruaanse ID, formulier van de ICPNAC en mijn paspoort). Tijd: 10.40. Als gebruikelijk in deze situaties bleek de gate helemaal aan het eind van de terminal te zijn. Dus zetten we weer een sprint in om daar te geraken. Als één van de laatsten konden we slurf door en werden achter ons gelijk de deuren gesloten en stegen we niet veel later op.
Misschien door de stress, misschien door ander eten, maar tijdens de vlucht moest ik herhaaldelijk het toilet opzoeken.... Enigszins zwak en vooral moe kwamen we vroeg in de ochtend in Madrid aan. Het laten zien van het paspoort en een tweede security check verliep voorspoedig. Aangezien mijn broer een vinger aan de pols hield, was hij toch wel nieuwschierig of wij deze dag in Amsterdam zouden arriveren. Een wildvreemde vrouw maar gevraagd of hij hem wilde bellen. Dat heeft ze netjes gedaan, dus het thuisfront was ook ingelicht. Dan moest nu het laatste stukje nog. Dat verliep verder helemaal vlekkeloos. Nadat we gelukkig onze bagage in ontvangst konden nemen konden we ons herenigen met een inmiddels lopende Luca en de rest of mijn familie! Deze verzorgde het laatste stukje van de reis terug naar Ommen.

Ik ben dus weer veilig hier in Ommen en afgezien de kou, bevalt dat nog prima.

Ik wens jullie alleen een heel gezoend / goed en gelukkig nieuw jaar. Dat voor jullie allen 2014 maar mooie dingen mogen brengen.
Ook volgend jaar zal ik door blijven gaan met het schrijven van mijn blog. Maandelijks kunt u van mij een update blijven verwachten! Blijf reacties / email, sms of kaartjes sturen, dit werd, word en zal zeer leuk bevonden worden.

De beste wensen voor het nieuwe jaar!

Thies